25, జూన్ 2013, మంగళవారం

సౌగంధిక-3

continued from సౌగంధిక-2


     శంభుమిత్రుడి మదిలో ఆలోచనలు వేగంగా కదిలాయి.  రాజ్యరక్షణ బాధ్యతలప్పగించిన తండ్రి, నిస్సహాయుడైన మహారాజు, చేయబోయే ఉద్యోగం పై ఎన్నో ఆశలతో, ఒప్పగించిన కార్యం ఉత్సాహంతో పూర్తిచేసే అమాయకులైన వందలాది యువకులు జ్ఞప్తికి వచ్చారు. ఎదురుగా తనకు సాయం చేయబోయి విపత్తులో ఇరుక్కున్న అమాయకుడైన ఆదిత్యుడు.

చావు తప్పనిసరి అయినపుడు మృత్యుదేవతకు ప్రణమిల్లి స్వాగతించవలసినదే. కానీ జీవించే అవకాశం ఉండీ, మృత్యువు వైపు ప్రయాణించడం, జీవితాన్ని ప్రసాదించిన వారినపహాస్యం చేయడమే.
ఇంకొక్క క్షణం ఆలస్యమైనా జరుగరానిది జరిగిపోతుంది. కానీ జరుగరాదు. అందరిజీవితాలనూ బలిపెట్టే అధికారము తనకు లేదు.


దోసిలిలో ఉన్న రక్తాన్ని ద్రవపదార్ధంవలె లోపలికి తీసుకోవాలన్న ఆలోచనతో, కనులు మూసుకుని దోసిలిని జాగరూకతతో పెదవుల వద్దకు చేర్చాడు.

ఆ సమయంలో శంభుమిత్రుడికి, అంతకు మించిన ఉపాయం వేరొకటి స్ఫురించలేదు.

దుర్గంధ పూరితమైన రక్తానికి బదులు, సుగంధ భరితమైన మధుర పానీయపు రుచి తెలిసింది.

కనులు విప్పాడు.

ఎదురుగా ఆదిత్యవర్ధనుడు ఆందోళనతో చూస్తున్నాడు.


దోసిలిలో మకరందం వలెనున్న పానీయమేదోఉంది. చేతిలోగానీ, కత్తి పిడినుండి గానీ, రక్తపు ఆనవాళ్ళు లేవు.


ఎక్కడినుండో

"భళా యువకుడా! నీ కార్య దీక్ష, నిబద్ధత ప్రశంసనీయం. ఇక్కడికి అడుగిడిన వారికెవరికైనా ఈ పరీక్ష తప్పని సరి. కానీ నీవలె తెగువ కనబరచిన సాహసిని చూసింది ఇదే ప్రథమం. మెచ్చాను మానవా, మెచ్చాను. కోరినంత ధనం కొనిపొమ్ము. విజయోస్తు" అన్న పలుకులు వినవచ్చాయి.

మాటలు ఎక్కడినుండి వినవస్తున్నాయోనని ఇరువురూ నలుదిక్కులా చూశారు గానీ ఎవరూ కనిపించలేదు.


సంచిలో ధనాన్ని కూడగట్టుకుని లోహపు పేటిక మూత మూసివేసి, పెట్టెను బలంగా లోపలికి నెట్టారు. పేటిక లోనికి వెళ్ళి అదృశ్యమైంది. పెట్టె లోనికి వెళ్ళగానే, మరల నీరు పైకి వచ్చింది.

******

ఆదిత్యవర్ధనుడి పర్యవేక్షణలో వ్యాయామం చేస్తున్న సైనికులను చూశాడు మాహారాజు.
వ్యాయామం పూర్తి అయినట్లున్నది. యువకులందరూ నదివేపుగా వెళ్ళారు.

 శంభుమిత్రుడు,  మహారాజు మాట్లాడుకుంటున్న వైపు 

ఆదిత్యవర్ధనుడు వచ్చాడు.

"ప్రణామాలు మహారాజా" అంటూ మాహారాజుకు అభివాదం చేశాడు.

ఎవరన్నట్లు శంభుమిత్రుడి వైపు చూశాడు మహారాజు.

"యువకులందరికి శిక్షణ ఇస్తున్న సహాయకుడు. పేరు ఆదిత్యవర్ధనుడు. విశ్వాసపాత్రుడు. " అంటూ అతని పరిచయం తెలిపాడు.


"శంభుమిత్రా, ధనం కొరకు చేసిన అన్ని యత్నాలు విఫలమైనాయి. ఈ యువకులందరినీ పంపించివేయక తప్పదేమో. దేశ రక్షణకై వేరే ఉపాయమేదైనా ఆలోచించు."


ఆదిత్యవర్ధనుడిలో ఉత్సాహంతో కూడిన కదలిక గమనించాడు శంభుమిత్రుడు. ధనం కొరకు చింతించవలసిన ఆవశ్యకత లేదనీ, సమృద్ధిగా సమకూరిందన్న భావాన్ని సూచించిందా కదలిక.

శంభుమిత్రుడు "ఆదిత్యా, ప్రభువులకు ఫలహార పానీయాలు ఏర్పాటు చేయవచ్చును కదా" అన్నాడు అతనికళ్ళలోకి చూసి.

శంభుమిత్రుడి కళ్ళలోని సూచననందుకుని "క్షమించండి నాయకా" అంటూ అచటినుండి వెళ్ళిపోయాడు.


ధనం ఉన్నదని చెబితే అది ఎక్కడినుండి సమకూరినదో తెలపాలి. తెలిపితే జరుగబోయే అవాంఛనీయ పరిణామాలనూహించి మహారాజుకు తెలపకపోవడం మంచిదని నిశ్చయించాడు.


ఆదిత్యవర్ధనుడు వెళ్తూ ఉండగా " ఇతనిని ఎక్కడో చూచిన జ్ఞాపకం.” అతనినుద్దేశించి అన్నాడు మహారాజు.

శంభుమిత్రుడు, ఆదిత్యవర్ధనుడెవరో వివరించాడు.

"నీవెవరో గుర్తించలేదు కదా?" మనసులోని ఉలికిపాటుని దాచి యుంచి
ప్రశ్నించాడు మహారాజు.
" లేదు మహారాజా, అతను కొలువులో ఉద్యోగప్రయత్నం చేస్తూ ఎదురైనాడు తప్ప నన్ను గుర్తించే అవకాశమే లేదు.”

" అవును, వివాహ సమయాన నీ రూపానికి, ఇప్పటి నీ రూపానికి, ఎంతో వ్యత్యాసం ఉన్నది. గుర్తించే అవకాశమే లేదు."అంటూ సమాధానపడ్డాడు మహారాజు.

మహారాజు ఆలోచనల్ని దారిమళ్ళించే ప్రయత్నంగా శంభుమిత్రుడు,

"ప్రభూ, ఇప్పుడిపుడే యువకులు యుద్ధ విద్యలలో నేర్పు కనబరుస్తున్నారు. శిక్షణ సైతం పూర్తికావొస్తున్నది. అభ్యాసం చేస్తున్న విద్యలో ప్రావీణ్యత కోసం వారంతట వారు శిక్షణ పొందగోరుతున్నారు. శిక్షణ పూర్తి కాకుండా పంపించితే నిరుత్సాహ పడతారు ప్రభూ.”
తక్షణం పంపించడానికి వీలు లేని పరిస్థితిని వివరించి, కొద్ది కాలం గడువిమ్మని మహారాజుని అభ్యర్ధించాడు .

*******


నిత్యమూ వ్యూహ రచన గురించే ఆలోచించేవాడు శంభుమిత్రుడు. కార్యసాధనకు వారు రాత్రిసమయాన్ని ఎన్నుకున్నారు. రాత్రంతా సాగిన వారి విధులు వేకువజామున ముగిసేవి.నిద్రాహారాలు మాని యుద్ధభూమి లో తిరుగుతూ పనులు పర్యవేక్షించేవాడు


తాను రచించిన వ్యూహాన్ని పలుమార్లు సరిచూచుకొనేవాడువిఫలమయేందుకు అవకాశాలున్నవేమోనని తరచి తరచి పరీక్షించేవాడునిరంతర శ్రమతగిన ఆహారం లేకపోవడంతోశంభుమిత్రుడి శరీరం కొద్దిగా కృశించిందినేత్రాలలో తీక్ష్ణత పెరిగిందిఅనుక్షణం అతని ఆలోచనలలోరాజ్యంరక్షణసైనికులు తప్ప వేరే ధ్యాస లేదు
ఆహారం సమకూర్చడం, వారి ఆరోగ్యం పట్ల శ్రద్ధ వహించడమే  కాకుండా , యువకులందరినీ ఉత్సాహపరచేవాడు ఆదిత్యుడు.



తలపెట్టిన కార్యం పూర్తి అయిన నాడు, మహారాజుని మందిరంలో కలిశాడు శంభుమిత్రుడు.

"ప్రభూ, దేశ రక్షణకోసం కార్యాచరణలో అడుగుపెట్టవలసిన సమయమాసన్నమైనది. ఈనాటినుండీ ఏలినవారు కోశాధికారి పైనా, సైన్యాధ్యక్షుడిపైనా తమ అసంతృప్తిని వెల్లడించవలసిందిగా నా విన్నపం .”

" దాని వలన ప్రయోజనమేమిటి శంభుమిత్రా, వారు తిరుగుబాటు చేసి, నన్ను బంధించే అపాయమున్నది.”

"ప్రభూ, మీ చుట్టుపక్కల కొంతమంది సైనికులను అనుక్షణం మీకు రక్షణనిచ్చే విధంగా ఏర్పాటు చేశాము."

"కోట లోపల మీకు అనుకూలురా? ఎలా సాధ్యం?"

"ప్రభూ, వేతనాలందక ఎంతోమంది సైనికులు, అధికారుల పట్ల వ్యతిరేకతతో ఉన్నారు. వారిని మాకనుకూలంగా మార్చుకున్నాము. ప్రభువులు కొంత జాగరూకతతో మెలగవలెనని మీ విధేయుడిగా నా విన్నపం. శిరస్త్రాణం పైన ఎర్ర రంగు తురాయి ధరించిన సైనికులు లేకుండా అడుగు కూడా కదపవద్దు. వారు మీకు రక్షణనిచ్చు సమయంలో మాత్రమే, అనుమానితులైన వారి కార్యనిర్వాహక విధానాలను విమర్శించండి.” అంటూ మహారాజుని అభ్యర్ధించాడు శంభుమిత్రుడు.

శత్రువులను మనమే రెచ్చగొట్టినందువలన లాభమేమిటి? వారిని దాడిచేసేందుకు ప్రోత్సహించడం వల్ల మనకు నష్టమేకదా?”

" ప్రభూ, నా మాటలు నొప్పిస్తే మన్నించండి. మన దేశ పరిస్థితి పైనా, రక్షణ పైనా శత్రువులకొక తేలికైన అభిప్రాయమున్నది. అలాగే వారి మీద వారికి అధికతరమైన విశ్వాసం కూడా. ఈ సమయంలో వారు పొరపాట్లు చేసేందుకు ఆస్కారమెక్కువ. మనకు విజయం వచ్చే అవకాశమున్నపుడే శత్రువుని రెచ్చగొట్టి మన కార్యము సానుకూలపరచుకోవాలి.”

*******

రెండు దినముల తరువాత మహారాజు, శంభుమిత్రుడి ని స్థావరం వద్ద కలిశాడు

"శంభుమిత్రా, నీవు చెప్పినట్లే వారిని గట్టిగా పలుమార్లు మందలించాను. .వారేమీ ప్రతిఘటించలేదు. పైగా ఖిన్నులయారు. క్షమించమని వేడుకున్నారు.”

శంభుమిత్రుడు సాలోచనగా చూశాడు.

" వారి సోదరి రాణివాసానికి వచ్చే సమయానికి వారిరువురూ చిన్నారులు. నా కళ్ళ ఎదుట పెరిగారు. బహుశా నా పట్ల వారికి వ్యతిరేక భావమేమీ లేకపోవొచ్చునేమో. పైగా ఈ దినం ప్రాతఃకాలం లో వారు నామందిరానికొచ్చి మిక్కిలి దుఃఖించినారు. బాధ్యతా రాహిత్యానికి , అధికవ్యయానికీ క్షమాపణలు కోరారు. ప్రవర్తన మార్చుకొనడానికి తగినంత వ్యవధినిమ్మని అడిగారు.  తప్పిదాలను అంగీకరించడమే కాదు, తమను శిక్షించవలసిందిగా నన్ను బలవంతపెట్టారు.
అకారణముగా వారిననుమానించానేమోనన్న చింత నాకధికమైంది. వారి నిష్కపటమైన ముఖ కవళికలు గుర్తు వచ్చిన ప్రతి క్షణమూ మనసు వేదనకు గురి అగుతున్నది శంభుమిత్రా.”
.
మహారాజే కొనసాగించాడు.

"శంభుమిత్రా, వారు వ్యసనపరులే, ధనాన్ని వ్యర్ధం చేసినవారే. సమ్మతిస్తాను. కానీ దురాక్రమణ కు పాలపడే తెగింపు ఉందనుకోను. పుత్రసమానులైన వారివురిపట్లా కఠినంగా ప్రవర్తించాను. దయలేని తండ్రివలె వారిని నా క్రోధానికి గురిచేశాను. దుఃఖంతో తల్లడిల్లుతున్న వారిరువురినీ చూసినప్పటినుండీ అపరాధ భావన నన్ను నిలువనీయడం లేదు.”

మహారాజు మాటలకు శంభుమిత్రుడు బదులు చెప్పక మౌనంగా నిల్చున్నాడు.
మహారాజును వ్యతిరేకించడం వలన నొప్పించడం తప్ప వొరిగేదేమీ ఉండదు.

ఇంతలో ఆదిత్య వర్ధనుడు ఫలహారాలు, మధుర పానీయమూ తీసుకుని వచ్చాడు.

"శంభుమిత్రా, ఎందుకో వారిని పొరపాటుగా అంచనా వేశానని, వారి పట్ల నిర్దయగా వ్యవహరించానని అర్ధమవుతున్నది. శంభుమిత్రా, వారు పొరుగు దేశపు రాజుతో కలసి దురాక్రమణకు పాల్పడడం ఇవన్నీ వృద్ధాప్య సహజమైన భ్రమకు లోనైనానేమో! ఈ సైనికులనందరినీ వేగిరమే వారి వారి స్వంత ప్రదేశాలకు పంపించి వేయి.”

ఎంతమంది యువకులు, ఎన్ని దినాలు నిద్రాహారాలకు దూరమై శ్రమించారు. ఈ వ్యూహము, ఈ కఠోర శ్రమ అంతా వృధాయేనా.

వేగులందించిన సమాచారము, వారి ఎత్తుగడలపై తన అంచానాలు సత్యదూరమా?

శంభుమిత్రుడికి మహారాజు కేమి బదులివ్వాలో తెలియక మౌనంగా నిల్చున్నాడు.

" శంభుమిత్రా, నీవు, నీ అనుచరులతో కలసి సహాయం చేయనెంచినందులకు ఎంతగానో సంతోషిస్తున్నాను. నీ సలహా వల్లనే కదా నేను వారిని మందలించడమూ, వారు తమ తప్పిదాన్ని తెలుసుకోవడమూ సంభవించినది. నీ సూక్షబుద్ధి ప్రశంసనీయం. సైనిక శిక్షణనాపుజేసి త్వరగా కోశాగారాన్ని నింపే ఉపాయమేదో చూడుఅని పలికాడు 

మహారాజు వెళ్ళబోతూ ఏదో జ్ఞప్తికి వచ్చినట్లు 
" మరో మాట శంభుమిత్రా, వారిరువురూ విహారయాత్రకొరకై ప్రయాణమై పోతున్నారు. మనసు కలత చెందినదనీ, కొన్ని దినాలు విహారం లో కుదుటబడిన వెంటనే తిరిగి వచ్చి, బాధ్యతలను నూతన రీతిలో నిర్వహించగలమనీ చెప్పినారు. వారు మరలా తిరిగివచ్చే సమయానికి ఈ యువకులందరినీ పంపించి వేయి. వారిపై నాకేర్పడిన అనుమానాలు, ఈ ప్రణాళికలూ తెలిసినచో వారు మరింత దుఃఖానికి గురి అయే అవకాశమున్నది.”

విహార యాత్ర , తిరిగి వచ్చి నూతన రీతిలో నిర్వహించడమా?

" ప్రభూ, ఈ యువకులందరినీ నాలుగైదు దినాలలో వారి వారి స్వస్థలాలకు పంపించి వేస్తాను. కానీ చిన్న విన్నపం మాహారాజా, ఈ నాలుగైదు రోజులు , మరమ్మత్తుల నెపంతో సింహ ద్వారం నుండి రాకపోకలు నిషేధించగలరా.”

"ఎందుకు?”

"ఎవరికీ సందేహం రాకుండా యువకులందరినీ పంపించే ఏర్పాటు చేస్తాను ప్రభూ"

" మంచిది. మన రాజ్యం లో ప్రజలకు కోట బయటకు వెళ్ళవలసిన అవసరం కూడా లేదువారు విహారయాత్రకు బయలుదేరి వెళ్ళిపోయిన తరువాత సింహ ద్వారాన్ని మూసివేయమని ఆదేశిస్తాను.”

"ధన్యవాదాలు ప్రభూ.”

మహారాజు నిష్క్రమించాడు.

యువకులందరితో సమావేశమైనాడు శంభుమిత్రుడు.పరీక్షా సమయమాసన్నమైనదని తెలియపరచి ఏ యే సమూహాలెక్కడ పనిచేయవలసి ఉంటుందో నిర్ధిష్టమైన ఆదేశాలిచ్చాడు. ప్రణాళిక అందరికీ సమగ్రంగా అర్ధమయేట్లు వివరించాడు.

ఆదిత్యవర్ధనుడు " నాయకా, వారిరువురూ పశ్చాత్తాపంతో దహించుకునిపోతున్నట్లైతే ఎవరి మీద మన సమరం. ఎవరిమీద యుద్ధం చేయడానికీ సన్నాహాలు?”



"విహార యాత్రకు వెళ్ళడం లో అంతర్గత రహస్యం మహారాజుని ఒంటరిని చేసి, శత్రువుతో కలసి దండయాత్రకు సన్నాహాలు చేసుకోవడానికే. శత్రు దురాక్రమణకు మార్గం సుగమం చేయడమే యాత్ర అంతరార్ధం.”

" మహారాజుతో ఈ విషయం చెప్పవచ్చునుకదా?”

"సమయం అనుకూలంగా లేనపుడు సత్యమెప్పుడూ చేదుగా ఉంటుంది. చెప్పినా చెవికెక్కదు. సరి అయిన సమయమాసన్నమైనపుడు ఎవరూ చెప్పకుండానే సత్యం బోధపడుతుంది.”

మరుసటి నాడు ఉదయం సోదరులిద్దరూ తమ తమ మిత్రబృందంతోనూ, పరివారంతోనూ విహారానికి వెళ్ళిపోయినారు. వెళ్ళిపోతున్నవారు ఉత్సాహోద్రేకాలలో మునిగి ఉన్నందున, శంభుమిత్రుడి ఆధ్వర్యంలో యువకులు, రాజప్రాసాదం వెలుపల చేసిన కొన్ని మార్పులను గుర్తించలేకపోయారు. గుర్తించినట్లైతే వారి భవిష్యత్తు వేరే విధంగా ఉండి ఉండేది.

*******

కోటను నిర్మించడానికి ప్రతాపవర్మ పూర్వీకులు ఆ ప్రదేశాన్నెంచుకొనుటలో ముఖ్యోద్దేశం రాజ్య రక్షణ.
ఎడమవేపున నదీప్రవాహపు జలపాతం, కుడివేపున దట్టమైన అటవీవృక్షాలతో కూడిన పర్వత శ్రేణులు.కొండ మీద వృక్షాల మధ్య కౄర మృగాలు తిరుగుతూ ఉంతాయి. యుద్ధభూమిలో ప్రవేశించిన సేనలు కోటలోనికి పోగలరు లేదా వెనుకకు మరలి పోగలరు తప్ప ప్రక్కలనుండి తప్పించుకునే అవకాశం లేనందున ముందుజాగ్రత్తతో మహారాజుల పూర్వీకులు రాజప్రాసాదనిర్మాణానికి ఆ ప్రదేశాన్నెంచుకున్నారని చెబుతారు.
ఇదివరలో రక్షణ వ్యవస్థ బలంగా ఉన్న దినాలలో కోటపై దురాక్రమణకు ఎవరూ ధైర్యం చేసే వారుకాదు. దేశం బలహీనమైనదని, విధివిధానాలు సమర్ధవంతంగా నడువడంలేదని తెలిసినప్పటినుండీ సింహబలుడు దురాక్రమణ చేయాలని ఆశపడుతున్నాడు. సరైన సమయం కోసమై వేచి చూస్తున్నాడు.


మధ్యాహ్నపు సూర్యుని ఎండతగ్గుతూ వస్తోంది. సాయంత్రమవుతూ ఉండగా దూరంగా గుర్రపు డెక్కల చప్పుళ్ళు. రేగుతున్న ఎర్రటి ధూళి. వారి రాకకై అమాయకంగా ఎదురుచూస్తున్న ప్రవేశ ద్వారం. అక్కడ మొలిచిన పచ్చని పచ్చిక . దూరంగా కనిపిస్తున్న రాజ ప్రాసాదం. ఉదయం విహారయాత్రకోసమై వాహనాల్లో రాణి సోదరులు, పరివారమూ తరలివెళ్ళిన తరువాత, సింహ ద్వారం ముందు ప్రారంభించిన పనులు అప్పటికే పూర్తికావడంతో యువకులందరూ కోటలోనికి వెళ్ళిపోయారు.


పొరుగుదేశపు రాజైన సింహబలుడు నాయకత్వంలో అశ్వారూఢులైన సైనికులు వేగంగా ప్రవేశద్వారాన్ని దాటి యుద్ధభూమిలోనికి ప్రవేశించారు. తేలికగా విజయం పొందవచ్చునన్న భావనతో వారు ఉత్సాహంగా ముందుకు దూసుకు పోయారు. సైన్యమంతా యుద్ధభూమిలోకి ప్రవేశించిన తరువాత, శంభుమిత్రుడి అనుచరులు మెల్లగా ప్రవేశ ద్వారం వద్దకు చేరి ప్రవేశమార్గం పొడుగునా అంతకు అమర్చిన మందపాటి చెక్కలను వారున్న వైపుకు లాగివేశారు. ఎవరూ ప్రవేశించడానికి వీలులేని విధంగా, ఇన్నాళ్ళూ శ్రమకోర్చి వారు త్రవ్విన కందకం బహిర్గతమైంది. కొన్ని దినాలనుండీ చెక్కలపై మన్నుపోసి పచ్చికను పెంచడం వల్ల ప్రవేశించే సమయంలో సమరోత్సాహంతో కందకం దాటుతుండగా, శత్రు సైనికులకు అక్కడ భూమి లేదన్న అనుమానం రాలేదు.

ఇప్పుడు శత్రుసైనికులు యుద్ధభూమిలోనూ, శంభుమిత్రుడి అనుచరులు ప్రవేశ ద్వారం వద్దా ఉన్నారు. ఇరువురికీ మధ్యన కందకం. ఒకవేళ యుద్ధభూమిలో ప్రవేశించిన సైనికులు వెనుకకు రావాలంటే తప్పని సరిగా లాగివేసిన మందమైన చెక్కలనమర్చాల్సిందే.

అలాంటి కందకమే యుద్ధభూమికి ఆవలవేపు, రాజప్రాసాదం ముందుకూడా త్రవ్వబడి ఉంది. రాజప్రాసాదం ముందు భూమి మొత్తం కందకం త్రవ్వినా, సింహద్వారం ముందు మాత్రం వందమంది తో కూడిన వాహన భారాన్ని తాళగల మందమైన భూమిపొరను మాత్రం మినహాయించి భూమి అడుగున కందకం త్రవ్వారు. ఉదయం కోశాధికారీ, సైన్యాధ్యక్షుడు తమ తమ పరివారంతో విహారానికి తరలివెళ్ళినది మొదలు పనిప్రారంభించి ఆ భూమిపొరనుకూడా ఛిద్రం చేశారు. లోపలి వాళ్ళు బయటికి వెళ్ళేందుకు వీలుగా ఒక చెక్కల వంతెన తయారు చేసి దాన్ని గొలుసులతో సింహద్వారానికి కట్టివేశారు.

ఉత్సాహంతో రాజప్రాసాదం వైపు దూసుకుని వెళుతున్నారు. కొందమంది సైనికు రాజప్రాసాదం పైకి ఎక్కివెళ్ళే ఆలోచనతో వెంట ఉడుములను తెచ్చుకున్నారు. సింహద్వారం వైపుకు వెళుతున్న సేనలకు కోట ముందు ఎత్తుగా పెరిగిన రెల్లుగడ్డి, ఆక్రమించుకోమంటూ స్వాగతం పలుకుతున్నసింహ ద్వారమూ మాత్రమే గోచరిస్తున్నాయి తప్ప రెల్లు గడ్డికావల పొంచిఉన్న లోతైన కందకం వారి ఊహకైనా అందదు.

కోట ప్రధాన ద్వారాన్ని పగులగొట్టేందుకు దూసుకు పోతున్న సైనికులు రెల్లు గడ్డికి రెండు అడుగుల అవతల ఉన్న కందకం లో హాహాకారాలు చేస్తూ లోపల పడిపోతున్నారు. పై భాగం లో కొద్దిగా విశాలం గా ఉన్నా, లోనికెళ్ళిన కొద్దీ ఇరుకయ్యే విధంగా కందకనిర్మాణం జరిగినందున , పడిపోవడం సులువు. ఆ పై, లోపల పడిన వారు రెండు గోడలమధ్యా ఇరుక్కోవలసిందే తప్ప, ఊపిరి తీసుకోవడం కూడా అంత సులభం కాదు.

అసింహబలుడికి అనుమానమొచ్చి సేనలను నిలువరించి అక్కడ భూమిని పరిశీలించాడు.  రాజప్రాసాదం లోనికి ప్రవేశించడానికి వీలులేకుండా కందకం త్రవ్వి ఉంది.
అపాయాన్ని ఊహించిన వాడై, సేనలను వెనుకకు మళ్ళించాడు.

ప్రవేశద్వారం వద్ద పచ్చిక మొలిచిన చెక్కల్ని తొలిగించగా ఏర్పడిన కందకం లో మరికొందరు సైనికులు పడి హాహాకారా లు చేస్తున్నారు. ఇంతకు మునుపే నిరాటంకంగా ప్రవేశించిన ప్రదేశంలో అప్పటికపుడు కందకం ఎలా ఏర్పడిందో వారెవరికీ అర్థం కాలేదు.   


కోటలోనికి ప్రవేశించే అవకాశం లేదు పైగా, వచ్చినదారిన తిరిగివెళ్ళే వీలు లేదు. అందరూ కలవరపాటుకు గురవుతుండగా శంభుమిత్రుడు అశ్వారూఢుడై తన అనుచరులతో వచ్చి సింహబలునికి అభిముఖంగా నిలబడ్డాడు.

ప్రత్యర్థి సేనలనుద్దేశించి శంభుమిత్రుడు "సైనికులారా, సావధానంగా నేను చెప్పేది వినండి. రాజాజ్ఞ తలదాల్చి, ప్రాణత్యాగానికి సైతం సిద్ధపడ్డ మీకు అభివందనములు. యుద్ధభూమిలో చిక్కుకున్న మీలో ఒక్కరు కూడా మా సహాయం లేనిదే తప్పించుకోలేరు.
. ఈ పోరులో మీ క్షేమానికే అధిక ప్రాధాన్యత. సామాన్య సైనికుడొక్కరైనా సరే మృత్యువు బారిన పడకూడన్నదే మా ధ్యేయం. మీ నాయకులు మాత్రమే మా లక్ష్యం, మీరుకాదు. కందకాలలో పడిన మీ సహచరులని రక్షించడానికి మా సైనికులు సిద్ధంగా ఉన్నారు.” అని పలికాడు.


మీరు సహకరిస్తే మీలో ఎవరికీ ప్రాణహానికలిగించని మాట ఇస్తున్నాను. మీ అందరికీ పదినిముషాలు మాత్రమే గడువుంది. ఈ లోపల మీ నాయకులను నిరాయుధులుగా చేసి బంధించండి.”

సింహ బలుడు ఆగ్రహంతో ఊగిపోయాడు.

సైన్యంలో లుకలుకలు. సైనికులందరూ కలవరపడుతూ వారిలో వారు చర్చించుకున్నారు. సింహ బలుడు వలదు వలదంటున్నా కొంతమంది సైనికులు అతని వద్దనున్న ఆయుధాల్ని స్వాధీనం చేసుకున్నారు.

శంభుమిత్రునికభిముఖంగా అతన్ని నిలబెట్టారు.

ప్రతిఘటిస్తున్న సింహబలుడితో "మా ఆజ్ఞలనుసరించి ప్రవర్తించినచో నీ ప్రాణాలకు ముప్పు రాదని ప్రస్తుతానికి హామీ ఇస్తున్నాను. "

"నేను శత్రురాజ్యాలందరికీ సింహస్వప్నం లాంటి మహావీరుడిని. సింహబలుడంటారు నన్ను. నన్ను బంధించమని ఆదేశించేంతటి వీరుడవా? ఎవరు నీవు.”

" నీ డాంబికాలు వినే ఆసక్తిలేదు. నా పరిచయం నీకనవసరం. ఇపుడు నీవు పేరుకు మాత్రమే సింహబలుడివి. ప్రాణాలతో బయట పడాలనుకుంటే అధికప్రసంగం చేయక వారికి సహకరించు. సైనికులారా కానివ్వండి.” అని ఆదేశించాడు శంభుమిత్రుడు.

సింహబలుడు, సైన్యాధ్యక్షుడు మరికొందరు ఉపనాయకులు తీవ్రంగా ప్రతిఘటించారు. కానీ సైనికులదే పై చేయి అయింది. నాయకుల ఆయుధాలను స్వాధీనం చేసుకుని, వారినందరినీ పెడరెక్కలు విరిచి కట్టారు.

"సైనికులారా, మీ ఆయుధాలన్నింటినీ మూటలుగా కట్టండి." శంభుమిత్రుడు తదుపరి ఆదేశాన్నిచ్చాడు. కొందరి తలపాగాలను విప్పి ఆ వస్త్రాలతోవారావిధంగా చేసినతరువాత, ఆ ఆయుధాలున్న మూటలను నాయకుల వీపుమీద కట్టమని ఆదేశించాడు.

సింహబలుడికి ఇలా తేలికగా శత్రువులకు చిక్కుతానని అనుకోలేదు. బలహీనంగా ఉన్న దేశం పై అనాయాస విజయం సాధించి రెండు దేశాలకూ మహరాజు కాగలననుకున్న అతడి స్వప్నం ఆదిలోనో భగ్నమైంది.

శంభుమిత్రుడు చెప్పినప్రకారం నాయకులందరినీ కట్టి వరుసలో నిల్చోబెట్టారు.


ప్రవేశద్వారం వద్దనున్న కందకానికడ్డంగా ఒక్క మనిషిమాత్రమే నడువగల కొయ్య దుంగను వేశారు శంభుమిత్రుడి అనుచరులు. సింహబలుడూ, అతని అనుచర నాయకులూ మరియూ రాణి సోదరులైన కోశాధికారీ, సైన్యాధ్యక్షుడు ఆయుధాలమూటలతో సహా ఒకరొకరుగా వచ్చి శంభుమిత్రుడి బందీలయ్యారు.

" సైనికులారా, మీరంతా అటు వేపు ఉన్న కోట సింహ ద్వారం వైపు వెళ్ళండి. మీకోసం మా సైన్యాలు ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాయి. వారు మీ అందరినీ ఆదరంగా ఆహ్వానిస్తారు"
కోట ద్వారం వైపు ఉన్న కందకాన్ని తాత్కాలికంగా దాటేందుకు వీలుగా, సింహ ద్వారానికి కట్టిన గొలుసులను జారవిడిచి కందకం పైన చెక్కల వంతెనను ఏర్పాటుచేశారుసింహద్వారం వద్దతన అనుచరులతో సిద్ధంగా ఉన్న ఆదిత్యవర్ధనుడు నిరాయుధులైన  శత్రుదేశపు సైనికుల్ని  ఆహ్వానించాడు. సైనికులందరూ కోటలోని ఓ ప్రత్యేకమందిరం లోనికి వెళ్ళేట్లుగా ఏర్పాటు చేయబడింది.

పరిస్థితి స్వాధీనంలో ఉందని శంభుమిత్రుడికి సూచిస్తూ ఆదిత్యవర్ధనుడు తెల్లని పతాకాన్ని ప్రదర్శించాడు.

..To be continued.

17, జూన్ 2013, సోమవారం

సౌగంధిక-2

continued from సౌగంధిక-1



శంభుమిత్రుడిని, ప్రతాప వర్మ తన మందిరానికి పిలిపించాడు.

"ఎందుకీ పురుషవేషం. సందేహపడేందుకు వీల్లేనంత సహజమైన పురుష రూపం ఎలా సాధ్యమైంది? " ఆశ్చర్య పడ్డాడు మహారాజు


" క్షమించండి ప్రభూ, రాణివాసం నుండి దేశరక్షణ బాధ్యతలు నిర్వహించడం సులభం కాదని తలచి, ఈ రూపం ధరించాను. .దేశ పరిస్థితి కుదుటపడి, యువరాజు రాజ్యప్రవేశం చేసేవరకూ నేనెవరో తెలియక పోవడం శ్రేయస్కరమని నా భావన. తప్పిదమని తలిస్తే ఎటువంటి శిక్షకైనా సిద్ధమే" .

ఆమె కంఠస్వరం కూడా పురుషుడిలా పలుకుతోంది.

ప్రవర్తన, నడక, మాట , ఏ అంశంలోనూ స్త్రీత్వం కనబడనీయకుండా జాగ్రత్తలు తీసుకుంది. చూసినవారెవరైనా ఆమెనో అందమైన యువకుడని భ్రమిస్తారు.

"కానీ ఎన్నాళ్ళిలా? పురుషుడివలే మనుగడ కష్టతరమేమో! యోచించు."


"మహారాజా, నా తండ్రి వద్ద అభ్యసించిన విద్యలలో, రూపాంతర విద్య కూడా ఒకటి. పూర్తిగా శాస్త్ర పద్ధతులు అనుసరించినందున, వేరొకరు కనుగొనజాలరు. కొన్ని మాసాల వరకు పురుషుడి రూపము అనివార్యమే ప్రభూ. లక్ష్య సిద్ధి తరువాత నిజస్వరూపానికి పరివర్తన చెందవచ్చును. “

ఉత్సవాలలో పాల్గొన్న యువకులనందరినీ , సైన్యాధ్యక్షుడికి ఆజ్ఞాబద్ధులైన సైనికులకు దీటుగా, శక్తివంతమైన సైన్యం వలె సిద్ధం చేయుటకు ఆవశ్యకమైన ద్రవ్యసాధనముల గురించి చర్చించు కున్నారు మహారాజు , శంభుమిత్రుడూ.

"ప్రభూ, యువకుల శిక్షణ కోసం ఓ రహస్యమందిరం, పుష్టి కరమైన ఆహారం, వేతనమూ కూడా ఏర్పాటు చేయవలసిందిగా ఏలిన వారిని అభ్యర్ధిస్తున్నాను. ఈ ఏర్పాట్లు ప్రస్తుత సైన్యమూ, అధికారులూ గ్రహించనంత గోప్యంగా జరగాలని నా విన్నపం.”

" శంభుమిత్రా, యుద్ధ సమయాల్లో రాజకుటుంబం ఉండేందుకై అన్ని సౌకర్యాలతో కూడిన ఒక సురక్షిత స్థావరం ఉంది. అక్కడినుండి నా మందిరానికి, నదీమార్గానికీ, అరణ్యానికి సైతం రహస్య మార్గాలు అనుసంధానించబడి ఉన్నాయి. వీరందరికీ అందులో వసతి ఏర్పాట్లు చేయవలసిందిగా ఇప్పుడే ఆదేశిస్తాను.”

మహారాజుకు కృతజ్ఞతలు తెలిపి వెలుపలికి వచ్చాడు శంభుమిత్రుడు.


క్రీడలకు సంబంధించిన విజయోత్సవాలు జరిపే నిమిత్తం, వారందరినీ అక్కడ ప్రోగుచేసి ఉంటారని యువకులు భావించారు. యువకులందరూ బస చేసిన స్థావరం, దుర్భేద్యమైన ఒక రాతి కట్టడం. సాధారణ పౌర జీవనానికి దూరంగా, నదీ తీరాన ఉన్న తోట లో నిర్మించబడినది. తోటలో మిగులబండిన మధుర ఫలాలు తిని , నదీ ప్రవాహంలో ఈదులాడి అలసిపోయి విశ్రమించారు


మరుసటి దినం, యువకులనందరినీ ఓ చోట కూర్చుండబెట్టి వారు, వారికుటుంబాలు ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలపై మాట్లాడవలసిందిగా కోరాడు శంభుమిత్రుడు.

నిరుద్యోగం, పేదరికం, రక్షణ లేకపోవడం, అవినీతి అధికారులు.

ఇవే పలుమార్లు వినవచ్చాయి.

యువకులలో ఎక్కువ మంది నిరుద్యోగులు. పెద్దగా విద్యాబుద్ధులు నేర్వని వారు. స్థిరమైన ఆదాయం లేని వారు. కుటుంబ పోషణ కోసమై చిన్న చిన్న పనులు చేసుకుంటూ పొట్టపోసుకుంటున్నారుశంభుమిత్రుడు  దేశ రక్షణకోసం వారికి,  ప్రతిపాదించిన ఉద్యోగము, సముచిత జీతభత్యాలు సహజంగానే వారికి ఆకర్షణీయంగా తోచాయి.



సైన్యం లో చేరిన తరువాత వారి జీవితము, యుద్ధం లో ప్రత్యర్ధులను ఎదుర్కోవడం గురించి వారికున్న సందేహాలను , భయాలనూ తన వివరణ ద్వారా తీర్చాడు శంభుమిత్రుడు. వారందరూ సమాధానపడిన తరువాత, యువకులందరకూ, ముందస్తు వేతనం చెల్లించి కుటుంబాలకు అందించి తిరిగి వచ్చేందుకు కొంత వ్యవధి ఇచ్చాడు.

" సైన్యంలో చేరే నిర్ణయం దేశానికో, మహారాజుకో చేస్తున్న ఉపకారమని తలచవద్దు. దేశం లో రక్షణ లేదని ఫిర్యాదు చేయడం కన్నా మనల్నీ, మన కుటుంబాలనూ మనమే రక్షించుకుందాము. దేశానికి కూడా రక్షణ కల్పిద్దాము.

మరియొక ముఖ్యవిషయం. రాజప్రాసాదంలో ఉద్యోగాలకు జీతభత్యాలు అధికంగా చెల్లిస్తారు. అలాగే నియమాలు కూడా కఠినంగా ఉంటాయని మీరు తెలుసుకోవాలి. ఈ ఉద్యోగం గురించి, తీసుకోబోయే శిక్షణ గురించి మీమీ కుటుంబసభ్యుల వద్ద సైతం  ప్రస్తావించవలదు. రాజ ప్రాసాదం లో ఉద్యోగాలు కనుక గోప్యత కే అధిక ప్రాధాన్యత" అనీ హెచ్చరించాడు శంభుమిత్రుడు.


సమావేశం పూర్తి అయిన పిదప మందిరానికి వచ్చు సమయంలో వెనుకనుండి
"నాయకా" అన్న పిలుపు వినవచ్చి, వెనుదిరిగి చూశాడు శంభుమిత్రుడు.

అతడు ఆదిత్యవర్ధనుడు.

అతనిని చూసినంతనే గుర్తించాడు శంభుమిత్రుడు. తనను గుర్తించే వచ్చాడా లేక యాదృచ్ఛికమా అని ఒక క్షణం తలచి, తడబాటు కనపడనీయకుండా , అతనెవరో పరిచయం లేనట్లు,

" ఎవరు నీవు?" అని అడిగాడు శంభుమిత్రుడు.

"నన్ను ఆదిత్యవర్ధనుడని అంటారు. ఇక్కడికి దగ్గరలో ఉన్న గ్రామం నుండి వచ్చాను. రాజధానిలో ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నిస్తూ ఈ ఉత్సవాలలో పాల్గొన్నాను. మహారాజు మిమ్మల్ని సత్కరించడం చూసి, మీరు నాకోసమేదైనా సహాయం చేస్తారేమోనని ఇలా వచ్చాను.” అన్నాడు.

"ఇక్కడ ఉద్యోగాలేమీ లేవు. అయినా నేనేమి సహాయం చేయగలను. " కఠినంగా అన్నాడు శంభుమిత్రుడు

" ఎన్నో శాస్త్రాలు అభ్యసించాను. ఎటువంటి పనినైనా సరే, చేయగలను. ఒక్క అవకాశమిప్పిస్తే ధన్యుడిని .” బ్రతిమలాడుతున్నట్లు అన్నాడు ఆదిత్యవర్ధనుడు.

వెంటవెంటనే శంభుమిత్రుడి మదిలో, గవాక్షం, అతడు, వివాహం జ్ఞప్తికి వచ్చాయి. ఎలా అయినా సరే అదిత్యుడిని పంపించివేయాలన్న ఉద్దేశ్యంతో "పాక శాస్త్రం తెలుసునా? వీరందరికీ వండి వడ్డించాలి. చేయగలవా?" అన్నాడు శంభుమిత్రుడు.


బదులు చెప్పకుండా నిల్చున్నాడు ఆదిత్యవర్ధనుడు.

"తెలిసిందిగా, నీ విద్వత్తుకు తగిన పనిలేదు. వేధించక, వచ్చిన దారినే వెళ్ళు" అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు శంభుమిత్రుడు.

శిక్షణ ప్రారంభమైంది.


సైన్యం లో ఉద్యోగం సాధించేందుకు , అవసరమైన శిక్షణాసమయంలో పరిశ్రమ, క్రమశిక్షణ కఠినంగా ఉంటాయని, వారిని వారు నిరూపించుకునే అవకాశాన్ని వినియోగించుకోవలసిందిగా శంభుమిత్రుడు కోరాడు. శిక్షణ పూర్తి అయిన తరువాత ఓ పరీక్ష ఉంటుందనీ, ఆ పరీక్షలో ఉత్తీర్ణులైన వారికే సైన్యంలో చేరేందుకు అర్హులవుతారని తెలియజేశాడు. ఈ శిక్షణాకాలం లో అందరి ప్రవర్తన కూడా పర్యవేక్షబడుతుందనీ హెచ్చరించాడు.

సైనికులను చిన్న చిన్న సమూహాలు గా విభజించి వారికి ఉపనాయకులను నియమించాడు. ప్రతి దినం నిర్దిష్టమైన పని ఏర్పాటు చేశాడు శంభుమిత్రుడు. ఆ పనిని ఎంతమంది ఎంతసమయంలో పూర్తిచేయగలరో అంచనా వేసి, పనికి తగిన యువకులను ఎంచి వారికి ఒప్పగించేవాడు.
దేశ పరిస్థితుల గురించి, పొరుగు దేశపు రాజు ఎత్తుగడల గురించి, కోటలో జరుగుతున్న రహస్య కార్యకలాపాల గురించి ఎప్పటికప్పుడు సమాచారమందించేందుకు వీలుగా కొందిరిని వేగులుగా నియమించాడు.

******


యుద్ధ భూమి ప్రవేశ ద్వారం వద్ద నిల్చుని ఎదురుగా చూశాడు శంభుమిత్రుడు. చతురస్రాకారపు విశాలమైన మైదానం.
మైదానానికి ఆవలి వైపున ఎత్తుగా రాజ ప్రాసాదము , సింహ ద్వారమూ కనిపిస్తున్నాయి. మైదానానికి ఎడమ వేపున వేగంగా పారుతున్న నది. కొంత దూరం ప్రవహించిన తరువాత జలపాతం లా మారుతుంది కాబోలు, జలపాతపు హోరు లీలగా వినిపిస్తోంది. కుడి వేపున ఎత్తైన కొండలున్నాయి.

యుద్ధభూమి నలువేపులా తిరిగి ఆనుపానులు గమనించాడు. యుద్ధ భూమిలోనికి వచ్చిన సైనికులు ముందుకు సింహ ద్వారం వేపుకైనా వెళ్ళాలి, లేదా వెను దిరిగి ప్రవేశ ద్వారం నుండి బయటపడాలి. యుద్ధభూమికి రెండే మార్గాలు. పక్కలకు వెళ్ళే అవకాశం లేదు. శంభుమిత్రుడి మనసులో అప్పటికపుడు వ్యూహం రూపు దిద్దుకుంది.
వెంట ఉన్న యువకులతో రాజప్రాసాదం ముందు రెల్లు గడ్డి ఎత్తుగాపెంచాలని ఆదేశించాడు.

సంధ్యాసమయమవుతుండగా మందిరం వైపు నడిచాడు. కొద్ది దూరం లో యువకుల కోలాహలం వినవస్తోంది. తోటలోని ఫలాలను కోసుకుని తింటూ ఆనందిస్తున్నారు కాబోలు. పక్షుల అరుపులు కూడా వినవస్తున్నాయి. చేయవలసిన పని, ఎన్ని దినాలలో పూర్తిచేయవచ్చో మనసులో లెక్కవేసుకున్నాడు. ఒంటరిగా కూర్చున్న శంభుమిత్రుడు, ఎవరో వచ్చినట్లు అలికిడికాగా అటువైపు చూశాడు.
వెడల్పాటి ఆకుదొన్నెలో తినడానికేదో తెచ్చి, శంభుమిత్రుడి ముందుంచాడు ఆదిత్యుడు.

శారీరకంగా ఎంత బలిష్టుడైనా అతని చూపులలో పసితనం గమనించిన శంభుమిత్రుడు, అంతకు మునుపు అవమానించినందుకు సిగ్గుపడ్డాడు.
అతడందించినవి భుజించాడు. ఆలోచనలలో మునిగిన శంభుమిత్రుడికి తాను తిన్న పదార్ధమేమో తెలియలేదు. ఆశగా నిల్చున్న ఆదిత్యవర్ధనుడిని నిరాశపరచడం ఇష్టం లేక "బాగుంది" అన్నాడు క్లుప్తంగా.


**********

ఆనాటినుండీ రాత్రింబవళ్ళు యువకులందరూ కఠోర శ్రమలో మునిగారు. వారికివ్వబడిన లక్ష్యాన్ని ముందుగానే పూర్తిచేసి నాయకుడి ప్రశంసలకై ఎదురు చూసేవారు. ఆదిత్యవర్ధనుడు, యువకులకు ఆహారం అందించడమే కాకుండా, వారి శరీర గాయాలకు వైద్యం చేసేవాడు. వారితోపాటు సమానంగా శ్రమించేవాడు. యువకులందరిమధ్యా స్నేహ సంబంధాలు కొనసాగేలా శ్రద్ధ తీసుకునేవాడు. ప్రతి వారం నిర్వహించబడే విలువిద్య, కత్తి సాము పరీక్షలో సైతం ముందుండేవాడు. యువకులందరికీ స్నేహపాత్రుడయ్యాడు. శంభుమిత్రుడి ఆదేశాలను సంపూర్ణమైన శ్రద్ధాభక్తులతో నెరవేర్చేవాడు.


అతడి యోగ్యత, సచ్ఛీలత గమనించిన శంభుమిత్రుడు , యువకులందరికీ వేతనాలందించే బాధ్యత కూడా ఆదిత్యుడికే ఒప్పగించాడు .

వారు శిక్షణ ప్రారంభించిన రెండవ మాసం వేతనాలకవసరమైన ద్రవ్యం కోసమై రాజమందిరానికెళ్ళాడు శంభుమిత్రుడు. రిక్తహస్తాలతో తిరిగివచ్చి మందిరంలో విచారంగా కూర్చుని ఉండడం గమనించిన ఆదిత్యుడు శంభుమిత్రుడి చేరువలో నిలిచి

" నాయకా, ఏమైంది. ఎందుకలా విచారంగా ఉన్నారు? కారణం నేను తెలుసుకోవచ్చా? " అడిగాడు

కోశాగారంలో చాలినంత ధనం లేనందున వందలాది మందిని సైనికుల వలె పోషించడం శక్తికి మించిన భారమనీ వీరిని పంపించివేసి, దేశభద్రతకోసం వేరే ప్రత్యామ్నాయమైన యోచన చేయమని మహారాజు ఆదేశించారని చెప్పాడు శంభుమిత్రుడు.

కొంత సమయం మౌనంగా గడిపిన తరువాత,

"నాయకా, ఒక పర్యాయం నాతో రండి. మీకేమైనా సహాయపడగలనేమో ఒక అవకాశమివ్వండి." అడిగాడు ఆదిత్యవర్ధనుడు.

ఇద్దరూ అశ్వాలమీద ప్రయాణించి దేవీ మందిరానికి కొద్దిదూరం లో ఉన్న అరణ్యప్రాంతం చేరుకున్నారు. అరణ్యం లో అడుగడుగుకూ ఎదురవుతున్న, చిక్కుపడిన లతల్ని తొలగించుకుంటూ వృక్షాల మధ్యగా కొద్ది దూరం నడిచిన తరువాత విశాలమైన పచ్చిక మైదానం కనిపించింది. పచ్చికలో పది అడుగులు వేసిన తరువాత, పచ్చిక భూమి పల్లమైంది. మరో పది అడుగులకు, భూమి మరింత దిగువన ఉంది. దూరం నుండి చూస్తే ఆ హెచ్చుతగ్గులు కంటికి కనిపించే ఆస్కారం లేదు.

మరి కొంత దూరం ప్రయాణించిన తరువాత, మైదానానికి ఓ మూలగా కొన్ని బలమైన వృక్షాలు ఉన్నాయి. రెండు వృక్ష కాండాల మధ్యన ఇరుకైన మెట్లు కనిపించాయి. మెట్లు దిగడం ప్రారంభించారు. వర్తులాకారంలో నిర్మించిన మెట్లు దిగుతున్న కొద్దీ విశాలమవుతున్నాయి.

మెట్లు దిగుతుంటే పక్కనే ఉన్న గోడపైనున ఒక రాతి ఫలకం మీద ప్రాచీన లిపిలో వ్రాసి ఉన్న శాసనం చదివాడు ఆదిత్యవర్ధనుడు. శంభుమిత్రుడు కూడా చదివి అర్ధం చేసుకోడానికి ప్రయత్నించాడు.

'స్వార్ధ రహిత ప్రజాహిత కార్యార్థమై నిర్మించిన బావి అనీ, స్వప్రయోజనాలకై ఉపయోగించుకోదలచిన వారికి భయానమైన శిక్ష విధించబడుతుందనీ' వ్రాసి ఉంది. ఎటువైపు ప్రయాణించాలో, ఎలా సహాయం పొందాలో వివరాలు కూడా చెక్కబడి ఉన్నాయి.

నూరు మెట్లు ప్రయాణం చేసి లోపలికి వెళ్ళగానే నల్లని నీరు కనిపించింది. ఆదిత్యుడు దోసిలి నిండుగా నీరు త్రాగి, శంభుమిత్రుడిని కూడా దాహం తీర్చుకోమన్నాడు.
ఆదిత్యుడు తనతో పాటు తెచ్చుకున్న సంచీలోనుండి ఓ కొక్కెము, ఇనుపగొలుసు తీశాడు. కొక్కేనికి గొలుసు తగిలించి నీటిలో పడవేసి వెతుకుతున్నట్లు కొద్ది సేపు అటూ ఇటూ గొలుసుని కదిలించాడు. కొద్దిసేపటికి ఏదో పట్టుకున్నట్లు తెలియగానే ఇరువురూ తమ తమ శక్తికొలదీ పైకి లాగారు.

ఆశ్చర్యపడే రీతిన దీర్ఘవృత్తాకారం లో ఉన్న బరువైన లోహపు పేటిక పైకి వచ్చింది. నీరు అంటని లోహంతో చేయబడిన పేటిక. అది దరిదాపు బావి పరిమాణానికి సమానంగా ఉన్నందున నీరంతా అడుగుకు చేరింది. పేటిక పైభాగం అంతా నగిషీ చేసిఉంది. పెట్టె మూతకు అమర్చబడిన కొక్కేనికి ఆదిత్యుడు వేసిన గొలుసు చిక్కుకు పోయి ఉంది. కొక్కెం ఉన్న గొలుసుని చేతితో పట్టుకుని శంభుమిత్రుడిని కూడా తనతో రమ్మని వడివడిగా మెట్లపైకి వెళ్ళాడు.

పైకి వెళుతున్న కొద్దీ కిర్రుమని శబ్దం చేస్తూ మెల్లమెల్లగా పెట్టె తెరుచుకుంటూ ఉండగా పెట్టెలోనుండి వెలుగు విస్తరిస్తూ ఉంది. కొన్ని మెట్లెక్కిన తర్వాత పెట్టె పూర్తిగా తెరుచుకుంది. పూర్తిగా తెరుచుకున్న పేటిక నుండి సువర్ణ కాంతులు వ్యాపించి బావి అంతా వెలుగుతో నిండి పోయింది. ఇప్పుడది నీళ్ళబావి కాదు. నాణేల బావి. అన్నీ బంగారు నాణేలు.

బావి గోడలు బీటలు వారాయి.. ఆదిత్యుడు ఒక పగులులో తన కత్తి దూర్చి, కత్తి పిడికి గొలుసు తగిలించాడు.

" నాయకా, మీరిక్కడే ఉండండి" అంటూ పరుగున మెట్లు దిగి నాణేల పెట్టె వద్దకు వెళ్ళాడు ఆదిత్యుడు. తన వెంట తెచ్చుకున్న సంచిలో త్వరత్వరగా నాణేలు నింపసాగాడు. బలమైన అతని శరీర కండరాల మధ్య ప్రవాహాలుగా స్వేదధారలు. ఆదిత్యుడెందుకంతగా ఆతృత పడుతున్నాడో శంభుమిత్రుడికర్ధం కాలేదు.

"ఎందుకా తొందర?” అంటూ శంభుమిత్రుడు పలకరించబోతుండగా, తన నుదుటిపై వానచుక్క పడినట్లనిపించి, చేతితో తడిమి చూసుకున్నాడు. చేతికి రక్తమంటింది. పైకి చూస్తే గొలుసు తగిలించబడిన కత్తిపిడి శంభుమిత్రుడి తలకు తగిలేంత చేరువలో ఉంది

కత్తి గుచ్చిన పగులునుండి రక్తం మెల్లగా ప్రయాణిస్తూ చుక్క చుక్కగా కారుతూ తనమీద పడడం గమనించాడు.

"ఆదిత్యా" అని కేక వేసి ఆ రక్తపు ధారను చూపించాడు శంభుమిత్రుడు.

"నాయకా, దోసిలి పట్టండి ఒక్క రక్తపు చుక్క క్రింద పడినా మనం భూస్థాపితం అయిపోతాము" కలవరం తో సమాధానమిచ్చి సంచిలోకి నాణేలు నింపసాగాడు ఆదిత్యవర్ధనుడు.

ఎన్ని వందల సైనికులు, ఒక్కక్కొరికీ ఎంత చెల్లించాలి మనసులోనే గుణించుకుని వేగంగా నింపుతున్నాడు.

మధ్య మధ్యలో తలపైకెత్తి శంభుమిత్రుడి దోసిలి వైపు చూస్తూ, త్వరపడుతున్నాడు.
సంచీ సగం నిండింది. ఈ లోగా శంభుమిత్రుడి దోసిలి దాదాపుగా రక్తంతోనిండిపోయింది. ఇంకొక్క చుక్క దోసిలిలో పడినా కింద వొలికిపోతుంది. ఆ తరుణంలో...

..To be continued next week

10, జూన్ 2013, సోమవారం

సౌగంధిక- 1

continued from సౌగంధిక



   తనను చూసిన వాడే పుష్పమాల వేశాడు కానీ, వరుడతడు కాదు.
ఇపుడేమనుకోవాలి. దైవనిర్ణయాలెప్పుడూ అవ్యవస్థితం కావు. మనం అర్ధం చేసుకోవడంలోనే తికమలన్నీ!

 పుష్పాలకోసమే వచ్చి ఉంటాడా ఈ యువకుడు. ఎలా తీసుకొచ్చాడీ పుష్పాలను.

వృక్షం చుట్టుపక్కల సర్పాలను సైతం లెక్కచేయకుండా పుష్పాలను సంపాదించాడంటే, ఎంత సాహసి!

 గవాక్షం లోనుండి తనను చూసిన సమయంలో , అద్భుతాన్ని దగ్గరనుండి చూసిన బాలుడివలె, అమాయకత్వం , ఆశ్చర్యం తొణికిసలాడిన అతని కనులు , ఇప్పుడు దేవిధ్యానంలో మూసి వున్నాయి. అతని ముఖం చూసిన మీదట అతన్ని నిందించే సాహసం చేయలేదు ఆమె మనసు.

తండ్రికీ, అతనికీ మధ్య జరిగిన సంభాషణలో అతని వివరాలు వినవచ్చాయి. 

అతని పేరు ఆదిత్య వర్ధనుడు. ఆదిత్యవర్ధనుడి తండ్రి ఈ మందిరం లో అర్చకుడు. ఆరోగ్యం సరిలేకపోవడం వలన, రాజధానికి కొద్ది దూరం లో ఉన్న కావేరీ పట్టణం లో విద్యాభ్యాసం చేస్తున్న కుమారుడిని పిలిపించి దేవతార్చన కోసం నియమించాడు. ఒక మాసము నుండీ అతను తండ్రికి సహాయం గా ఉంటున్నాడు. తండ్రికి ఆరోగ్యం కుదుటబడగానే, మహారాజు కొలువులో ఉద్యోగం సంపాదించేందుకు వెళ్తాననీ విద్యారణ్యుడి తో చెబుతున్నాడు.

పూజా కార్యక్రమాలు ముగిశాయి.

" ప్రభూ, దేవిని ప్రార్ధించిన తరువాత, కొంతసేపు మందిర ప్రాంగణం లో గడపాలి. మీరు అనుమతిస్తే, నేను ఆదిత్యవర్ధుని తండ్రి ఆరోగ్యం పరిక్షించి వస్తాను" అని వెళ్ళిరావడానికై, విద్యారణ్య స్వామి మహారాజు అనుమతి కోరాడు.

మహారాజు కూడా , శాంభవితో కొన్ని ఆంతరంగిక విషయాలు చర్చించ దలచి సరే నన్నాడు.

ఆదిత్య వర్ధనుడితో కలిసి వెళ్ళాడు విద్యారణ్యుడు .

మహారాజు, శాంభవి ఇద్దరే గుడి ప్రాంగణం లో మిగిలారు. మందిరంలో దీపాల వెలుగు, మందిరం వెలుపల వెన్నెల వెలుగు. శీతలవాయువుల తాకిడికి , చెట్ల ఆకులు సవ్వడి చేస్తూ, నిశీధి నిశ్శబ్దాన్ని భంగపరుస్తున్నాయి.

“శాంభవీ, నీతో కొన్ని ముఖ్యమైన విషయాలు మాట్లాడవలసి ఉంది.”

" చెప్పండి మహారాజా.”

“ ఇంతకాలమూ నీ తండ్రి రాజ్యపాలనలో మాకు సహాయకారిగా ఉన్నారు. గురువర్యుల వయసు దృష్ట్యా మళ్ళీ రాజధానికి పిలిపించి అసౌకర్యానికి గురిచేయలేను. రాజనీతి, యుద్ధవిద్యలలో తండ్రికి సరిసమానమైన నీ ప్రజ్ఞ ను గమనించి, నీ సహాయం కోరి ఈ వివాహాన్ని నేనే ప్రతిపాదించాను.ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయే విషయాలు అత్యంత గోప్యంగా ఉంచాలి. నీ తండ్రికి సైతం తెలియరాదు.”

ఆమె నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ, మహారాజు మాటలు వింటోంది.

" శాంభవీ, నేనెలాటి విషయం చెప్పినా ఆశ్చర్యపోకుండా విను. దేశపరిస్థితి స్థిరంగా లేదు. భద్రత కరువైంది. చిన్న రాణి సోదరులలో ఒకరు కోశాధికారి, మరొకరు సర్వ సైన్యాధ్యక్షుడు. ఇరువురూ అత్యంత వ్యసన పరులు. బాధ్యతలు మరచి విలాసాల్లో మునిగిపోయారు. కోశాగారం లో ధన రాశి   మెల్లమెల్లగా తరిగిపోవడం గమనించాను.మంత్రులుమిగిలిన రాజ్యోద్యోగులు నిమిత్తమాత్రులు.

వింటున్న శాంభవి తలెత్తి, మహారాజు వంక చూసింది. ఆమె చూపులో ప్రశ్నకు సమాధానంగా

" వారిపై ఎలాంటి చర్యా తీసుకోలేను. రాణికి సోదరులన్నది ఒక కారణమైతే , ఒకవేళ వారికేదైనా శిక్ష విధిస్తే, తిరుగుబాటు చేస్తారేమోనన్నది మరోకారణం. శత్రువైన పొరుగు దేశపు వారితో చేతులు కలిపి ఉండవచ్చునని  ఒక అనుమానం. దేశాన్ని ఆక్రమించుకునేందుకు పొరుగుదేశపు రాజైన సింహ బలుడు ఎప్పటినుండో కలలు కంటున్నాడు. "

“మరి వారు తిరుగుబాటు చేయకుండా ఎందుకు ఉపేక్షిస్తున్నట్లు?”

" పాలన బాధ్యతలు తలకెత్తుకునేందుకు సిద్ధం గా లేరు. ఇప్పుడు వారికంతా అనుకూలమే. నేను వ్యతిరేకించనంతవరకూ తిరుగుబాటు ఉండదు.”


పరిస్థితి అర్ధం చేసుకోవడానికి ఆమెకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు.

ఆ తరువాత కొంత సమయం ఇద్దరూ మౌనంగా గడిపారు.

"మరొక ముఖ్య విషయం శాంభవీ, ఇది విన్న తరువాత నన్ను వంచకుడిగా తలచవద్దు. ప్రస్తుతం యువరాజు దేశం లో లేడు. ఈ పరిస్థితులలో యువరాజు రాజ్యం లో ఉండడం క్షేమం కాదని ఒక రహస్య స్థావరానికి పంపించాను.”

యువరాజు దేశం లో లేడా?

ఎందుకో అది విన్న తరువాత శాంభవికి నిరుత్సాహం, బదులు నిశ్చింత కలిగింది.


ప్రతాప వర్మ కొనసాగించాడు.

" ఈ వివాహం నీకేమీ సంతోషకరమైన జీవితాన్ని ప్రసాదించదు శాంభవీ. యువరాజు రాజ్యంలో లేకపోవడం, పైపెచ్చు ఎన్నో కష్టమైన బాధ్యతలు, నీకు నిరాశ కలిగిస్తాయేమో."

"ప్రభూ, ఇటువంటి విపత్కర పరిస్థితులలో నా ఆనందం గురించి ఆలోచన ఎందుకు . అయినా స్త్రీలు అంత స్వార్థ పరులూ కారు. పురుష సాంగత్యం వారి జీవిత లక్ష్యమూ కాదు.”

"ప్రజలేమీ సంతోషంగా లేరు. వారిని సంతోషపెట్టడానికి త్వరలో ప్రతి ఏడాది జరిగే వసంతోత్సవాలు జరపబోతున్నాము. రేపటినుండే అవి ప్రారంభం అవుతాయి. ”

"దేశ రక్షణ కోసం యోచన చేయవలసిన తరుణంలో  ఉత్సవాలా? ఇవి ప్రజలను సంతోషపెడతాయా?” ఆశ్చర్య పడింది.


" చాలా కాలం నుండీ సన్నాహాలు జరుగుతున్నాయి.  ఉత్సవాలని ఇప్పుడు నిలుపు జేయడం వీలు పడదు.”


"శాంభవీ, ఈ విషయాలు పొరపాటున కూడా నీ తండ్రికి తెలియరాదన్న విషయం మరువకు .”

"ప్రభూ, ఆ విషయంలో మీరు నిశ్చింతగా ఉండవచ్చు. నా తండ్రి విధేయుడై , రాజ్య పరిరక్షణకు ఎలా సేవలందించారో, అవే బాధ్యతలను నిర్వర్తించడానికి ఈ క్షణం నుండీ నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నాదో విన్నపం. రేపు జరగ బోయే ఉత్సవాల్లో , సంగీత నాట్యాలతో బాటు యుద్ధ క్రీడలలో కూడా పోటీలు ప్రకటించండి.”

"ఎందుకు?”

"సైనిక బలం పెంచవలసిన అవసరం కనబడుతోంది. పోటీలో గెలుపొందిన యువకులనే కాకుండా పాల్గొన్నవారినందరినీ ప్రోగుచెయ్యండి. పోటీలు బహిరంగమైనా, వీరందరినీ ఒక చోట చేర్చే వ్యవహారం మాత్రం ప్రత్యర్థులకు అనుమానం రాకుండా జరిపించండి, మహారాజా!”

"తప్పనిసరిగా ఆ ఏర్పాటు చేస్తాను. శాంభవీ! ఈ ఉత్సవాలు ముగిసిన మర్నాడే నా పరివారాన్ని పంపి, సకల రాజలాంఛనాలతో నిన్ను రాజ్యానికి రప్పిస్తాను. యువరాజు పత్నిగా దేశప్రజలకు పరిచయం చేస్తాను. వేకువ జామున నేను ప్రయాణమవుతాను.”

పూజా మందిరంలో ఉన్న ఖడ్గాన్ని ఆమెకు బహూకరించాడు. ఆమె దేవికొకసారి నమస్కరించి ఖడ్గాన్ని అందుకుంది.


ప్రతాప వర్మ, శాంభవిల సంభాషణ ముగిసే సమయానికి విద్యారణ్యుడు, ఆదిత్యవర్ధనుడు మందిరానికొచ్చారు. తండ్రి రాక గమనించిన శాంభవి, ఆశ్రమానికి వెళ్ళేందుకు సన్నద్ధమై మెట్లు దిగుతూ వెళుతుండగా ఆదిత్యవర్ధనుడు ఆమెను చూశాడు. వెనుక వేపు ఆమె శరీరంలో , మూడువంతుల భాగాన్ని కురులు కప్పి వేశాయి.


వెనుక చేరిన వందిమాగధులలా, ఘనమైన శ్యామల కేశాలు, ఆమె తేజస్సుని శ్లాఘిస్తున్నట్లు ఎగురుతూ ఉన్నాయి. ఆ కేశాలు చూసి దిగ్భ్రాంతితో నిలబడిపోయాడు. ఆ కేశాలు ఎవరివో కాదు. ఇంతకుముందు సౌగంధికా పుష్పాలు తేవడం కోసం వెళ్ళినపుడు గవాక్షం నుండి చూసిన సౌందర్య రాశివే.

ఆమె ఈమేనా.

అవును.   ఆశ్రమంలో విద్యార్ధులు, కొద్దిమంది వయసు మళ్ళిన ఆశ్రమవాసినులు తప్ప యువతులెవరూ లేరు. 
 పరాయి స్త్రీని అంతలా చూడకూడదన్న సభ్యత ఎరగని కనులను, బుద్ధి దారి మళ్ళించింది.

*******

తెల్లవారేందుకు ఇంకా రెండు గడియలుంది అనగా , ఓ వ్యక్తి గుడిమండపంలోకి వచ్చాడు. పదునైన ఖడ్గం చేతబూని ఉన్నాడు. దేవి ముందు తలవంచినమస్కరించి,, శరీరంలో అతిముఖ్యమైన భాగాన్ని, కత్తితో ఖండించడంతో, ఆ భాగం నేలపై పడింది. మామూలు వ్యక్తి అయితే  విలపించేవారే. కానీ ఆ యువకుడు  ఖడ్గాన్ని పక్కన ఉంచి ఆ చేతితో తెగిపడ్డ శరీరభాగాన్ని వేరొకరు చూడకుండా విసిరి గుబురుగా ఉన్న అరణ్యంలోకి విసిరివేశాడు .  తాను వచ్చిన దిశలో కాక, మరొక దిశలో ప్రయాణిస్తూ వెళ్ళిపోయాడు.   ఈ తతంగమంతా స్తంభం చాటునుండి, రెండు కళ్ళు గమనిస్తూ ఉన్నాయి. మొదటి వ్యక్తి వెళ్ళిపోయాడని నిశ్చయించుకున్న తరువాత స్తంభం చాటునున్న వ్యక్తి మెల్లగా బయటకు వచ్చి , చీకటి అడవి లోకి నడిచి మాయమయ్యాడు. 

******


  రాజ ప్రాసాదం లోపల ఉన్న విశాలమైన మైదానంలో వుత్సవాలు జరుగుతున్నాయి. కత్తి సాము, మల్ల యుద్ధం, విలువిద్యలలో పోటీలు నిర్వహిస్తున్నారు. రకరకాల యుద్ధ క్రీడలలో పాల్గొనేందుకు అసంఖ్యాకంగా విచ్చేసిన యువకులు ఉత్సాహంతో పాల్గొంటున్నారు. ప్రతిపోటీ అంచలంచెలుగా సాగుతోంది. ప్రాథమిక దశలో సులువుగా ఉన్న క్రీడ,  క్రమేణ అంత్య దశలో కష్ట తరంగా మారుతోంది.

ప్రతి పోటీలోనూ ఓ చురకత్తి లాంటి యువకుడు గెలుస్తూ వస్తున్నాడు. అతను పొడగరే కానీ ముఖంలో లేతదనం ఇంకా పోలేదు. సన్నని నడుము, పదునైన చూపులు, చెవుల వరకు పెరిగిన జుట్టు. అతను కత్తి ఎగరేసి పట్టుకునే సమయంలో జుట్టుకూడా అంతే పౌరుషంతో ఎగురుతూ కనువిందు చేస్తోంది. క్రీడలు చూసేందుకు వచ్చిన యువతులు, ఆ యువకుని అందచందాలకు , చురుకుదనానికి ముచ్చట పడుతున్నారు. ఎవరికి వారు అతన్ని తమ తమ కనురెప్పల మధ్య బంధించాలని చూస్తున్నారు.

అన్ని పోటీలూ ముగిసిన తరువాత ,సమస్త క్రీడలలోనూ, అత్యంత నేర్పు ప్రదర్శించి  ప్రజ్ఞావంతుడిగా నిలిచిన ఆ యువకుడిని ప్రత్యేకంగా సత్కరించే నిమిత్తం చక్రవర్తి సత్కారం స్వీకరించడానికి మహారాజు సమక్షాన నిలుచున్నాడు. మహారాజుని నమస్కరించేముందు అతను తన ఖడ్గాన్ని ప్రతాపవర్మ పాదాలవద్దనుంచాడు.

"దేశాన్ని సేవించుకునే అవకాశం కోసం ప్రాణాన్ని అర్పించడానికి సిద్ధం." అంటూ తలవంచి నమస్కరించాడు.

ప్రతాప వర్మ ఆ ఖడ్గాన్ని పరిశీలనగా చూశాడు. శాంభవికి , దేవీ మందిరంలో బహూకరించిన ఖడ్గం. ఈ యువకుని చేతిలో కెలా వచ్చిందో అర్ధం కాలేదు. ఆ యువకుణ్ణి తేరిపార చూశాడు. అతని మెడలో వాడిపోయిన సౌగంధికా పుష్పమాల ఇంకా గుబాళిస్తూఉంది. అంటే అతను... యువకుడు... కాదా.

"నువ్వు ...శాంభ..."

మహారాజు పూర్తి చేయబోయేంతలో ఆ యువకుడు చిన్న చిరునగవుతో

"అవును మహారాజా, నా పేరు శంభుమిత్రుడు.”

ఆ ఖడ్గాన్ని, సౌగంధికాపుష్ప మాలనూ గుర్తించిన వేరొకరు ఆ పోటీలో ఉన్న విషయం చక్రవర్తికీ, శంభుమిత్రుడికీ ఇద్దరికీ తెలియదు. 

...To be continued.